ARİF NİHAT ASYA

KUBBELER +

Dün başlar seferber, eller seferber,

Kurşun eritildi, mermer çekildi.

Bunlar, bu kubbeler, bu minareler

Akçayla olacak şeyler değildi.

Böyle bir gemide yendi suyu Nuh.

Ve bu yelkenlerle kanatlandı ruh.

Taşıtıp kalyonla pırlanta, inci

Abide haline koydu sevinci.

Gergefle işleyip bir inci sultan

Ki çiçek verirdi saksıya koysan.

Bulabildinse ey yolcu yerini,

Hepsinin alnında altından bir ay.

Seyret İstanbul’un câmilerini

Minare minare, kubbe kubbe say!

Açılır masmavi burda gökyüzü,

Gümüşten sütunlar üstünde durur…

Kiminin gölgesi dinlenir yerde,

Kiminin beyazı sulara vurur.

Allah’a giden yol buralardadır,

Kapılar açılır şerefelerden.

Burdan uğurlanır mübarek aylar,

Bayram burda başlar arefelerden.

Mihraplar, kemerler, kubbeler yapmış,

Sultanı, çerisi, pîri, veziri.

Nesilden nesile götürsün diye

Kanatlar üstünde şanlı Tekbir’i.

Nice başbuğların açtığı yolda,

Biri yârdan geçmiş, öteki serden.

Yolcular gidiyor yarına doğru,

Kafile kafile bu köprülerden.

Kuşun uçuş, gülün açış saati,

Tanrı’nın fermanı yüce kubbede,

Duyulur, uyanık Fatih’in ‘Uyan’

Dediği uzaktan Sultan Ahmed’e..

Diken dikmiş, yakan yakmış mumunu,

Şamdanlar şamdanlar ulu şamdanlar…

Ki aydınlığiyle, asırlar boyu,

Yolunu bulurdu yolda kalanlar.

Burada kubbe, kemer ve mihrap olmuş,

O kıvrak şekil ki serhatte yaydı;

Atlas bayrakların dalgalarında

Rüzgarla öpüşen ince bir ay’dı.

Kimi yıkanırken şadırvanlarda,

Tekbir’e hû hû’lar katıyor kimi:

Beyazıt önünde güvercinlerin incidir yemi.

Söyleyin ey nazlı haber kuşları:

Tuna boylarından müjde geldi mi?

Uzaklarda kırık minarelerden

Gökte bir kapıyı vurur leylekler;

Bir gün açılacak o büyük kapı

Ve kanatlar yere inmeyecekler.

Taraf taraf, kol kol şu yamaçlardan

Aktıkça fetihler tarihi Türk’ün

Kubbeler erecek bir gün murada

Ve minareler dal verecek bir gün

Geçersen altından bu loş kemerin

Menekşe menekşe, gül güldür içi…

Kapanmaz kapısı Allah evinin,

Ki beş vakit gürül gürüldür içi.

Çiniler, çiniler, taze çiniler;

Boyası göz nuru, fırçası kirpik…

Ey sanat ‘Kuruyan dallarımıza

Bir yeşil yaprak ver!’ demeye geldik.

Biri hattın, biri mermerin tuncun,

Kurşunun sırrını aramış, bulmuş

Yesârî elinde ‘Lafza-i Celâl’

Sinan’da kubbeyle minâre olmuş.

İşte bu kubbe ki, söyler saati…

Yolcu ilk, dalgalar son cemaati,

Mavidir çinisi, Yeni’dir adı,

Mermerini sisler karartmadı.

Şehzade, Lâleli, Haseki Sultan

Hepsinin üstünde Süleymaniye…

Süleymaniye’den Ayasofya’dan

Yollar iner dal dal Yenicami’ye.

Yelken yelken, seren seren gemiler;

Yamaçta, kıyıda, yolda camiler.

Bu horasan, mermer, kurşun dağları

Omuzunda taşıdığı çağları

Taşıyacak daha çağlar boyunca

Ve yer çekmeyecek yere koyunca.

Yolları arkada bırakan hızla,

Kanatlarımızla, atlarımızla

Aşarken toprağı, taşı, denizi

Bu kurşun memeler emzirdi bizi.

Böyle bir gemide yendi suyu Nuh.

Ve bu yelkenlerle kanatlandı ruh.

ARİF NİHAT ASYA

BEYAZ ATLI +

Kıvrak atı deryada köpüklerle savatlı,

Fatihlerin en gencini gördüm beyaz atlı…

*Hayran sana ceddin ki, dedim, kaldı Fırat’ta…

‘Oldu Fırat’lı.’

*

Tarihte bir resmi geçit şimdi alınlar,

Yüzler ve göğüsler ki zaferlerle beratlı.

Göklerde Sinan, onlar için kendi eliyle

Âsude saraylar hazır etmiş yedi katlı.

Gördükleri rüyada bu imanlı yürekler

Allarla mübeşşerdi, yeşillerle muratlı..

Hiddetleri, şiddetleri, savletleri korkunç;

Sohbetleri tatlı.

…………………………………………..

Feth’in yüce serdarı gelip girdi Bizans’a..

Bir yüz ki güzel, taze..fakat bârika hatlı.

Yüzlerce fetih destanının en güzelinde

Fatihlerin en gencini gördüm beyaz atlı

ARİF NİHAT ASYA

BOĞAZ KESEN HİSARI +

Şimdi yer dökülen şahika, dün

Boğaz’ın gözcüsü mazgallardı…

Ki Boğaz’dan kuş uçurmazdı Hisar…

Tanıdık kuşlara el sallardı;

Fatih’in taştan örülmüş adını

Okuyan, gökteki kartallardı!

Yine dilberdi Bebek;

Yine kumlar, yine kumsallardı

Ve yamaçlar suya zümrütlerini

Akıtan dallardı..

Yine sisler sabahın omzunda

Uçuşan şallardı.

Karşı dağlar, göğe bayrak bayrak,

Göğe gül gül açılan allardı..

Ki o gün Feth’e hazırlıktı kıyı…

Gemiler, çektirileri, sallardı…

Fatih’in taştan örülmüş adını

Okuyan gökteki kartallardı!

ARİF NİHAT ASYA

FETİH MARŞI+

Yelkenler biçilecek, yelkenler dikilecek;

Dağlardan çektirilen, kalyonlar çekilecek…

Kerpetenlerle surun dişleri sökülecek…

 Yürü, hâlâ ne diye oyunda, oynaştasın?

 Fâtih’in İstanbul’u fethettiği yaştasın!

Sen de geçebilirsin yârdan, anadan, serden..

Senin de destanını okuyalım ezberden..

Haberin yok gibidir taşıdığın değerden..

 Elde sensin, dilde sen; gönüldesin, baştasın..

 Fâtih’in İstanbul’u fethettiği yaştasın!

Yüzüne çarpmak gerek zamânenin fendini!

Göster kabaran sular nasıl yıkar bendini!

Küçük görme, hor görme delikanlım kendini!

 Şu kırk âbideyi yükseltecek taştasın;

 Fâtih’in İstanbul’u fethettiği yaştasın!

Bu kitaplar Fâtih’tir, Selim’dir, Süleymân’dır;

Şu mihrap Sinânüddin, şu minâre Sinan’dır;

Haydi artık, uyuyan destanını uyandır,

 Bilmem, neden gündelik işlerle telaştasın..

 Kızım, sen de Fâtih’ler doğuracak yaştasın.

Delikanlım, işaret aldığın gün atandan

Yürüyeceksin… millet yürüyecek arkandan

Sana selam getirdim Ulubatlı Hasan’dan…

 Sen ki burçlara bayrak olacak kumaştasın;

 Fâtih’in İstanbul’u fethettiği yaştasın!

Bırak; bozuk saatler yalan, yanlış işlesin!

Çelebiler çekilip haremlerde kışlasın!

Yürü, aslanım, fetih hazırlığı başlasın…

 Yürü, hâlâ ne diye, kendinle savaştasın?

 Fâtih’in İstanbul’u fethettiği yaştasın!.

Arif Nihat ASYA

ÜÇ KIZ +

Kızkulesi’nin kızı, gönlünü verdiğiyle,

Bu yaz, Salacak’tadır;

Gövdesi kumda, başı

Dizden bir yastıktadır.

Gençler, Sarıgüzel’in çevresinde pervâne

Ki yakın, uzak kızlar

Güzel sayılır ona

Benzedikleri kadar.

Kıztaşı’ndaki kızsa

Yerde, indi taşından…

Şimdi mahallesinde bir evin sıcağıdır

Nikâh geçti başından.

ARİF NİHAT ASYA

RAMAZAN AKŞAMI +

İftar topu aksedince İhsâniye’den

Seslendi ezanlarım, Süleymâniye’den…

Altında ve üstünde yanıp bin kandil

Nûr indi civâra Nûruosmaniye’den.

ARİF NİHAT ASYA

SÜLEYMANİYE +

Bir ihtişam olup açılan kubben,

Durur asırların omuzlarında:

Kaçıncı nesildir abdest alanlar,

Şadırvanlarında, havuzlarında?

Fetih beldesinin hür çocukları,

Büyür beslenerek ezanlarınla…

Beraber yaşarlar iki dünyada

Süleyman’larınla, Sinan’larınla

………………………………..

Küme küme, tüy tüy ve kanat kanat

Güvercinlerinde ruhlardır uçan;

Yine cemaatin arasındadır.

Temelini atan, kapını açan.

Havamız, her yandan –geceleyin de-

Ya yeşillerindir, ya mavilerin…

Bilmeyiz, ey mâbet, yerde mi, yoksa

Gökte mi kılınır teravilerin?

……………………………………

Tatsın yarınlar da çiçeklerini:

Yazıların, çinilerin solmasın!

Ey Süleymaniye, Süleymaniye,

Başımızdan kubben eksik olmasın!

…………………………………….

‘Bu ne hikmet! ’ derken kendi kendime

‘Bu ne hikmet! ’ dedi ses oyunları…

Ululuk, incelik, mânâ, renk, oyun…

Nasıl birleştirmiş Sinan bunları?

……………………………………….

Menekşeler açar kurşunlarında

Ve mermerlerinde kar çiçekleri…

Çinilerin orda lâle-sümbüldür,

Halıların burda nar çiçekleri.

…………………………………….

Gövde kıvrımları, saç örgüleri

Yaşatmış duvarda Karahisarî

Ve burda kavuşmuş aradığına,

İlhâmını burdan almış Yesârî

…………………………………

Doğduğunu söylüyorlar dehâdan

Böyle bir esere dehâ da yetmez!

Görmeyenin onu düşünmesine

Hayâl de az gelir, rûyâ da yetmez!

…………………………………

Bakıp, bize örnek olsunlar diye

Yolladığı iki kahramanına

‘Allah’ım! Diyorum, lâyık adaşlar

Gönder Sinan’ına, Süleyman’ına!’

…………………………………….

Doğuda, batıda sana döndükçe

Nasıl anlatayım gördüklerimi:

Sensin destanımın ‘Yelkeni atlas

Direkleri gümüş’ dediği gemi!

……………………………………

Kıt’adan kıt’aya göçen bulutlar,

Minarelerini öper de geçer!

Mübârek geceler, yıldızlarını

Mübârek başına serper de geçer!

………………………………………

Ne mutlu çevrene, ne mutlu bize,

Ki seçmişsin ülken diye bu yurdu!

Ey sanat, gerçekten, Ulu Tanrı’nın

Bir evi olsaydı böyle olurdu!

ARİF NİHAT ASYA